काठमाडौँ

शीतल छ काठमाडौँ आज,

मनोभावको आफ्नै तरङ्ग बगे जस्तो

र वर्षाको अङ्कमालमा सजिएका यी सडक 

हास्यव्यंग्यका पृष्टभूमीतुल्य छन्।

निकटताको ज्योतिमा चम्किएको जून

आज मार्गदर्शक बनी टोलाइरहँदा,

मभित्रका अवशेषमा अवकाशको नमिठो अन्त्य कोट्टाउँदै,

बिडम्बनालाई डोर्याउँदै, 

आफ्नो छहारी दिने काठमाडौँ 

आज म समस्त रुपमा ग्रस्त भेट्दैछु। 

कस्तो अटल चञ्चलता हो यो 

म बुझ्न सक्दिन,

म बुझ्न सक्दिन कस्तो सुन्दर बैराग्य हो यो !

बाँसुरी बजिरहँदा,

आँसु बनी वेदना झरिरहँदा,

केलाएका भटमास झैँ अचेतनले कोल्टे फेरिरहँदा,

क्षीतिजमा बिलाउने अनकन्टार ब्रम्हाण्ड आफ्ना हत्केलामा तेर्सिरहँदा,

कता पोखूँ म मेरो वीर कायरता ?

कसलाई गरूँ म आश्चर्यको प्रश्न,

कुन कलमले कोरूँ 

समयले मस्तिष्कमा कुँदेको गम्भीरता ?

मेरा भाका सेलाइसकेछन्; 

तिम्रो अच्युत चेतले सायद कुनै पृष्टभूमी पाएन।

मोहको चिताको वर्णन गर्न टद्पिरहेको कुनै 

निर्विकार सत्य आज परिभाषा खोज्दैछ 

तिम्रो सङ्गीतको,

तिम्रा पङ्क्तिका,

तर कसले भनिदिन्छ खै;

तिमी अल्प छौ, विकल्प बिनाको। 

शीतलताको पछ्यौरीमा ढाकिएको तिमी

अमृत थियौ, आज मृत भयौ।